• Blogs

    En dan heeft je kind een liesbreuk

    Nadat we dus op 3 november 2019 thuiskwamen met Jonathan ging alles eigenlijk heel snel heel goed. We vonden het ritme met z’n drieën en waren echt aan het genieten. Wel merkte ik op dat moment al dat ik erg angstig was, heel bang dat er van alles mis zou gaan. Maar hier volgt later een blog over.   Fast forward naar 6 december, Jonathan bleef alleen maar huilen en huilen. Niets hielp meer en ik zat erdoorheen. Ik wist niet meer wat ik nog kon doen, Lars was aan het werk en ik kon niet meer. Op dat moment heb ik Lars huilend opgebeld met de vraag of hij…

  • Blogs

    En dan gaat alles ineens heel snel!

    Zaterdag 26 oktober 2019 mocht Jonathan dus voor het eerst in zijn kleertjes omdat hij van de couveuse naar een warmwaterbedje ging. Dit is eigenlijk een gewone wieg maar onder een dun normaal matrasje zat een warmwatermatras. Dit was een soort van elektrische deken alleen dan dus in de vorm van een matras met warm water. Dit is de tussenstap van een couveuse naar een gewone wieg voor baby’s lichter dan 1800 gram. Jonathan kon al redelijk goed zijn eigen temperatuur vasthouden, maar omdat hij nog te licht was, kreeg hij dus door zijn warmwaterbedje nog een klein beetje ondersteuning. Wat was het fijn om hem eindelijk niet meer in…

  • Blogs

    Mamma thuis, maar Jonathan nog in het ziekenhuis

    Op 19 oktober 2019 kwam ik dus thuis, met Lars maar zonder Jonathan. Dat eerste moment dat ik op onze bank ging zetten, na zoveel dagen weer thuis was heel fijn maar ik barstte direct weer in tranen. Het voordeel was dat Jonathan een webcam boven zijn couveuse had zodat ik constant mee kon kijken. Echter, het liefst zat ik gewoon naast de couveuse en nog liever zelfs lag hij bij ons thuis in de box of bij ons op de borst. De eerste ochtend thuis was een ramp; waar het herstel in het ziekenhuis heel goed ging, voelde het net alsof ik weer 7 stappen terug was gegaan. Ik…

  • Blogs

    Samen in het ziekenhuis

    De volgende ochtend, 11 oktober 2019, werd ik in een rolstoel naar de couveuse afdeling gebracht door een van de verpleegkundigen. Daar mocht ik dan eindelijk ons zoontje vast gaan houden. Lars en ik hadden afgesproken elkaar daar te ontmoeten. Ter verduidelijking, in het ziekenhuis te Emmen is nog niet een moeder kind afdeling, dus ik sliep op de kraamafdeling en Jonathan lag op de afdeling Neonatologie op de kinder- en jeugdafdeling. Het voordeel is wel dat beide op de 4e verdieping zitten. Je hebt hier een ronde vide met trappengang die uitkomt in het restaurant en je hoeft dus alleen maar rond de vide te lopen/gebracht te worden om…

  • Blogs

    Jonathan Kor-Jan Hummel

    Op 9 oktober 2019 werd ik dus weer opgenomen omdat er dipjes te zien waren in de hartslag van de kleine man. We bespraken gezamenlijk wat de planning was, ik gaf ze aan dat ik op 10 oktober een afspraak zou hebben voor een nieuwe groei-echo en dat mijn eigen gynaecoloog deze nog graag wilde laten maken zodat die mee kon in het alles beslissende gesprek op 11 oktober. Ze lieten deze echo afspraak dus staan en ik werd direct voor nog langer aan de CTG gelegd.   Ik lag op dat moment weer alleen in het ziekenhuis, Lars was gewoon aan het werk en hoe erg ik hem op…

  • Blogs

    Van lekker thuis voor de buis naar het ziekenhuis

    Zoals ik in mijn vorige blog al beschreef, op 1 oktober 2019 ben ik dus uiteindelijk naar huis gegaan. Aan het begin was dit dus tegen het advies van de artsen in, maar mijn eigen gynaecoloog zag in dat dit nodig was. Ik mocht sowieso 2 dagen thuis slapen, tenzij het opeens mis ging met de kleine, en kreeg de afspraken voor die 2 dagen alvast mee.   De eerst volgende dag meldde ik me op de afdeling, ik kreeg een controle waarbij ze me gingen wegen en mijn bloeddruk gingen meten. Vervolgens moest ik voor minimaal een half uur aan de CTG voor een mooi hartfilmpje van de kleine…

  • Blogs

    Mogen we dan toch nog even naar huis?

    Voor ik verder ga met het verhaal, moet ik nog wel even uitleggen waarom dit deel behoorlijk op mij heeft ingehakt. Sinds ik een jaar of 13 ben, weet ik dat ik autistisch ben. Ik heb zo goed als geen last van als ik zorg dat ik duidelijkheid creëer of krijg en voor mezelf werk met schema’s en planningen. Natuurlijk heb ik ook dan af en toe er nog steeds wel een last van, maar laat ik het zo zeggen: ik heb het redelijk onder controle. Uiteraard zijn ze hier in het ziekenhuis van op de hoogte en heb ik dit zelfs meerdere keren aangegeven als ik iets niet begreep…

  • Blogs

    De week in Zwolle

    Op 20 september 2019 word ik wakker in het ziekenhuis in Emmen als ik 2 verpleegkundigen op de gang hoor praten: “Mevrouw Bakker op kamer 20 zou naar Groningen gebracht worden vandaag, maar die is vol.” “Is het al duidelijk waar ze nu heen gaat?” “Nee, ze zijn nu aan het rond bellen.” Op dat moment freak ik hem helemaal, want er was niets in de omgeving waar ik dan naar toe zou kunnen! Ik wil niet zo ver weg van huis, niet zo ver van Lars. Wat gaat er nu allemaal gebeuren? De avond ervoor heb ik mijn eerste longrijping injectie gehad en om de pleister er af te…

  • Blogs

    Eigenwijs of toch te klein?

    19 september 2019 was het dan zover, de tweede groei-echo. Ik was op dit moment 30 weken en 5 dagen zwanger. Die dag zou duidelijk worden of hij gewoon eigenwijs was of dat er toch een groeiachterstand was. Aangezien wij er gewoon vanuit gingen dat hij eigenwijs was, ging ik ook deze afspraak weer alleen heen. Lars had uiteraard voor deze vrij kunnen regelen, maar wij zagen zelf de noodzaak daarvan niet. Helemaal niet omdat we ten eerste ervan overtuigd waren dat er niets mis was en omdat Lars op dat moment net zijn tweede werkweek bij zijn huidige werkgever had. Ik moest helemaal bovenin het ziekenhuis zijn op de vierde…

  • Blogs

    Baby Hummel verwacht!

    De zwangerschap van Jonathan leek eerst van een leien dakje te gaan, op 2 april hoorden we voor het eerst zijn hartslag en dat moment kon niemand meer van ons afpakken. We besloten dat we het wilden delen met de familie als we 12 weken zwanger zouden zijn. Dit zou op 18 mei zijn en dan zou ik ook mijn verjaardag vieren. Dit leek ons het beste moment gezamenlijk met mijn familie en die van Lars. Echter, mijn buik groeide wat sneller dan we verwacht hadden waardoor ik halverwege april al niet meer mijn eigen broeken aan kon. Hierdoor kwam ons idee een beetje in de knel. Met de echo…