Blogs

Onze miskramen

Vandaag een blog over onze miskramen.

Niet per se een leuk onderwerp, maar het moest er een keer uit.

 

Onze eerste positieve test had ik in m’n handen begin juni 2018. Net 5 maand bij elkaar en we waren bezig om mijn woning leeg te halen zodat ik bij Lars in kon trekken. Zwanger door de pil heen.

Na een aantal bezoekjes aan de verloskundige en de gynaecoloog bleek ik wel zwanger te zijn, maar van een leeg vruchtzakje, niet van een kindje dus. Mijn lichaam had dit zelf allang af moeten hebben gestoten, maar dit gebeurde niet dus kreeg ik tabletjes mee naar huis. 2 dagen later kwam alles op gang.

We wilden op dat moment natuurlijk nog helemaal niet zwanger worden, we waren nog maar net bij elkaar. Maar als je dan die positieve test hebt, ga je je zo verheugen op dat kindje in je buik. Dat kindje dat dus alleen een leeg vruchtzakje bleek te zijn.

 

Omdat ik zwanger werd door de pil heen, gaf mijn gynaecoloog me opties om te kiezen als anticonceptie. We moesten 1 week later toch terug komen, dan konden we het dan ook daar over hebben. We besloten met z’n tweetjes dat we dan gingen voor: als het gebeurd, dan moet het zo zijn.

 

 

Vanaf dat moment gingen we dus bewust proberen om zwanger te raken. een kleine 3 maand later was het weer raak! Ik had een positieve test in mijn handen, de streepjes knalden van de test af. Ook de digitale test was heel duidelijk: Zwanger!

 

Een paar dagen later ging het mis. Ik kreeg ineens enorme buikpijn en besloot maar even te gaan douchen. Op dat moment stroomde het bloed al langs mijn benen en was duidelijk dat het al te laat was. Het vruchtzakje met daarin duidelijk een kindje was ook zichtbaar, ik heb nog een foto gemaakt destijds om te controleren met de huisarts of ik echt de baby was verloren. Helaas bleek dat het geval.

De testen zouden nu weer langzaamaan negatief moeten worden, zo niet moest ik langskomen. Een week later was de test negatief…

 

Vorig jaar zei een vriendin dat zij hun miskraam een naam hebben gegeven, dat dat haar hielp bij het verwerken. Meteen ging ik nadenken of dat ook voor ons kon helpen, want ondanks dat Jonathan er inmiddels al 2 jaar is, blijf ik het heel moeilijk vinden. En ja, ik weet dat als dat kindje er wel geweest was, dat Jonathan er dan waarschijnlijk niet geweest was. Maar toch, het blijft een gemis.

Ik heb tijdens die zwangerschap een keer gedraaid met een ketting om te zien in welke volgorde je kinderen zou krijgen: in ons geval volgens die ketting m-j-j-m. Aangezien Jonathan een jongen is, hadden we beide het idee om onze miskraam dus een meisjesnaam te geven.

 

Wij gaven haar de naam Rhodé Sterre (roepnaam Sterre) Hummel

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *