Blogs

Samen de toekomst tegemoet

De afgelopen tijd komt het steeds vaker voor dat Jonathan en ik alleen thuis zijn: mijn man gaat namelijk steeds vaker weer naar kantoor of naar de klant. Als systeembeheerder konden heel veel dingen gelukkig vanuit huis, maar inmiddels is de tijd aangebroken dat hij weer onderweg is voor z’n werk.

Jonathan weet niet anders dan dat pappa vanuit huis werkt en ik ben eerlijk dat ik dat zelf ook heerlijk heb gevonden!

 

Nu moeten we dus even weer wennen aan de nieuwe/oude manier van de planning en hoe we alles doen, maar – ondanks dat ik autist ben – de overgang gaat toch soepel! Zelfs toen ik vorige week totaal niet fit was.

Vooral bij Jonathan zie ik hoe goed hij ermee om gaat. Natuurlijk vraagt hij als hij wakker wordt wel om pappa. Of tussendoor een keer, maar dat is normaal!

Het moment dat pappa dan thuis komt en Jonathan dat door heeft, is iedere keer weer heerlijk om te zien. De snelheid komt in die kleine beentjes en er wordt direct een sprint getrokken om zo snel mogelijk bij pappa te zijn en heerlijk samen te knuffelen.

 

Ik geniet van die momenten, te zien hoe blij Jonathan met z’n pappa is. Maar ook hoe mijn man als pappa is. Hoe blij hij is met dat mannetje en hoe hij verandert is maar toch zichzelf is gebleven.

Ik geniet van ons gezin, in de situatie pre-Corona, de afgelopen 1,5 jaar en nu ook weer. Hoe we elke verandering gezamenlijk aan gaan en de overgang soepel laten verlopen.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *