Blogs

Het gebrek aan informatie over de keizersnede

Op 10 oktober 2019 rond half 12 kwam daar dan het verlossende woord: mevrouw, we gaan de kleine man halen.

Op dat moment ging alles snel, Lars zat nog in Amsterdam en ik moest hem dus bellen om zo snel mogelijk naar Emmen te komen. Het ziekenhuis zou wachten tot hij gearriveerd was. Intussen was mijn zusje bij mij om mij op te vangen en rustig te houden.

Op dat moment ging er van alles door mijn hoofd: ik ging een keizersnede krijgen!

 

Nou moet ik eerst wat uitleggen voor ik verder ga: ik vond het niet erg om een keizersnede te krijgen. Ik had er namelijk zelf ook om gevraagd toen ze me vertelden dat een natuurlijke bevalling mogelijk niet goed af zou lopen voor de kleine. De weeën zouden de placenta samenknijpen en omdat juist die al niet goed meer werkte.

Maar wat gaf me nou dan opeens angst? Heel simpel: niemand had me iets verteld over wat ik kon verwachten.

 

Tijdens de zwangerschap deed ik een zwangerschapscursus, centering pregnancy. Tijdens deze cursus hebben we het over enorm veel onderwerpen gehad: van tijdens de zwangerschap tot onderwerpen van na de zwangerschap. We hadden ook een avond met de mannen erbij waar we het hadden over de bevalling. Het ging dan over ontsluiting, het breken van de vliezen, verschillende houdingen en pijnstilling, wanneer je dan het ziekenhuis moet bellen vanwege de weeën.

Alleen 1 onderwerp is niet aan bod gekomen: de keizersnede.

 

Vanaf het moment dat ik wist dat we zwanger waren tot dat moment op 10 oktober 2019 had ik niet het idee informatie te missen. Maar het moment dat dus echt 100% duidelijk was dat ik een keizersnede zou krijgen, kwam ik erachter dat ik er eigenlijk bijna niets van wist.

Natuurlijk wist ik wel een beetje: ik wist dat het een eigenlijk een buikoperatie was, een vriendin vertelde me dat ik bepaalde dingen niet mocht doen voor een x aantal weken na een keizersnede.

Echter, alle andere informatie over de keizersnede die ik inmiddels heb, kreeg ik tijdens of na de keizersnede pas.

 

Omdat ik niet wist wat ze nog moesten doen, vroeg ik – nadat jonathan geboren was – door hoeveel lagen ze eigenlijk heen moeten om bij de kleine te komen. Ook vroeg ik wat ik kon verwachten van hoe lang de verdoving eruit zou zijn en ik dus naar de kleine mocht.

In de dagen erna kreeg ik te horen wat ik inderdaad niet mocht doen voor een x aantal weken of hoe ik bepaalde dingen anders uit kon voeren zodat het wel kon.

Bijvoorbeeld als je moet niezen of hoesten, hou dan je buik vast alsof je een kerstman bent. Dat zorgt ervoor dat het minder pijnlijk is. Zorg ervoor dat je niet enorm moet lachen, ook dit doet echt super veel pijn! In mijn geval was dit zeer moeilijk met mijn man in de buurt.

Ook keek ik tijdens mijn verlof naar het programma “Bevallen met…”. In een van de afleveringen kwam een vrouw in voor die een keizersnede kreeg. Ik heb deze aflevering toen bewust opgenomen zodat ik dit de keizersnede kon zien vanaf een andere kant. Zodat ik eigenlijk kon zien wat er bij mij gebeurd was.

 

Maar tijdens de zwangerschap zelf dus niets aan informatie. En ik ben vast niet de enige die hun informatie tijdens en na de keizersnede zelf pas hebben gekregen. Daarom ben ik dus ook zo blij dat er 1 maand per jaar volledig in het teken staat van deze type bevalling. Zodat er meer bekend zal worden over deze vorm van bevallen en er in de toekomst hopelijk wel informatie verstrekt wordt tijdens de zwangerschap,!.

Op naar meer kennis en meer begrip voor deze vorm van bevallen!

2 reacties

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *