Blogs

Mijn liefste pappa

3 december 2007

De ochtend begint als elke andere ochtend, er is maar 1 ding wat anders is: het regent. Ik zeur bij mijn vader of hij me met de auto naar school wil brengen. Na 5 minuten zeuren, heb ik het voor elkaar gekregen. In de autorit gaat altijd de radio aan of een cd van Bon Jovi. We zingen dan samen mee en drummen mee op het dashboard of spelen de luchtgitaar. Bij school aangekomen, praten we nog even over de planning van de dag: ik heb les tot 12:05 uur en daarna aan het werk bij een schoenenwinkel. We spreken af dat hij voor de winkel op me wacht als ik vrij ben. “Meissie, ik hou van je en succes vandaag. Tot vanavond!” “Ik ook van jou pap, tot vanavond!”

Uit school ga ik naar mijn werk toe. Ik was dit keer niet nodig in het magazijn, maar mocht achter de kassa staan. Dit vond ik echt leuk om te doen in plaats van alleen maar in het magazijn staan te werken. Het ging de hele dag goed, nergens last van of wat dan ook. Tot 16:00 uur…

Ik liet opeens mijn kop met hete thee vallen, geen aanleiding of iets waarvan ik denk van: ah ja, dat is de reden waarom ik die kop thee liet vallen. Ik ben op dat moment even van de kaart geweest. Niet goed wetende wat ik met mezelf aan moest, vooral omdat ik echt niet begreep hoe ik nou een kop thee kon laten vallen. De manager hielp me weer in het hier en nu te komen en ik ging verder werken.

Een soort voorgevoel?

Ongeveer een uur later komt mijn nicht opeens de winkel binnen lopen. Ik zie aan haar dat ze gehuild heeft en op het punt staat om het weer te doen. “Tiff, je moet mee naar huis.” “Maar ik moet nog tot 18:00 uur werken en dan haalt pappa me op.” “Tiff, je moet nu meer naar huis. Haal je baas maar op, je moet nu mee.”

Op dat moment druk ik 2 keer op de knop om de manager erbij te halen, ik geef hem aan dat mijn nicht aangeeft dat ik mee moet naar huis maar dat ik niet weet wat er is. Hij gaat naar haar toe en nog geen minuut later komt hij weer terug met de woorden: “pak je spullen maar, je moet echt met haar mee.” Nog steeds weet ik niet wat er aan de hand is, maar ik pak mijn spullen en ga met haar mee.

In de auto vroeg ik haar wat er aan de hand is, maar ze gaf aan dat ze dat van de dokter niet mocht zeggen. Op dat moment kwam het besef dat er iets was gebeurd met 1 van mijn ouders. Op de route naar huis kom je langs een watertoren en naast die watertoren zit Monuta. Ongeveer vanaf het moment dat we daar reden, wist ik: een van mijn ouders is overleden. Ik wist alleen nog niet wie.

 

Toen we het dorp binnen reden, had ik het idee dat het om mijn moeder ging. Toen we onze straat in reden, zag ik de auto van mijn opa en oma – de ouders van mijn moeder – en ik zei tegen mezelf: oké, dan is het dus mam. Bij ons huis aangekomen, staat mijn vaders broer hard te huilen en ik weet op dat moment: mijn vader is er niet meer.

Op dat moment lopen we naar binnen. We woonden in een rijtjeswoning, 3 slaapkamers waarvan de 3e eigenlijk meer te omschrijven valt als een grote inloopkast. De woonkamer is groot genoeg voor een 2,5 en 3 zits met nog wat extra ruimte voor een tv-meubel en salontafel. Echter veel vrije ruimte is er niet. Maar die hele woonkamer zat vol: mijn moeder en zusje, opa en oma, broer en vriendin van mijn moeder, heel veel broers en 1 zus van mijn vader. Iedereen is aan het huilen, alleen mijn vader is er niet. Op dat moment zegt mijn moeder, terwijl ze nog op de bank zit: “Jan is dood.” Mijn reactie: “oké mensen, de grap is voorbij waar is pappa?”

Het duurde even maar toen kwam het besef: mijn vader was overleden. Hij had een hartaanval gehad in de supermarkt. Hij was achterovergevallen en reanimatie had niets meer uitgehaald. Zo ineens, pats, boem. ’s Ochtends was er niets mis met hem, maar in de middag was hij er opeens niet meer. En op dat moment verteld de huisarts mij wat er gebeurd is en op welk tijdstip hij overleden is: 16:00 uur..

 

 

En wat nu?

Mijn vader en ik waren 4 handen op 1 buik, hij was echt mijn beste vriend. Er waren nog zoveel dingen die we samen wilden gaan doen: we zouden samen een tatoeage laten zetten zodra hij 60 werd en ik dat jaar 30, we zouden samen nog naar een concert van Bon Jovi gaan, hij zou mij weggeven als ik zou gaan trouwen, hij zou me helpen als ik mijn eerste eigen woning zou krijgen en hij wilde zo graag opa worden op een dag. Dit alles kon opeens niet meer, maar wie gaat er dan ook vanuit dat iemand zo opeens wegvalt. Hij was niet ziek, had nergens last van en hij was nog maar 45 jaar!

Vanaf dat moment moet er opeens zoveel geregeld worden: kist, urn, wie doet de plechtigheid, welke liedjes gaan we kiezen, wie belt zijn werk, mijn school, de school van mijn zusje? Gelukkig kregen we een leuke man van Monuta uit aan ons toegewezen. Hij hielp ons enorm en wat ik nog het meeste ervan kan herinneren is hoe fijn ik het vond dat hij mij ook echt erbij betrok.

 

De plechtigheid zou gedaan worden door Trijn en Sietze, mijn vader kende die man en ze konden goed met elkaar overweg. Voor het muziek koos ik voor zijn favoriete nummer van Bon Jovi, namelijk Always. Mijn moeder koos de kist, of eigenlijk moet ik boterkuipje zeggen, uit. Van die keuze kan ik nu nog steeds erg boos worden; hij lag namelijk gewoon op een plank en de bak werd er overheen gezet. De urn had hij zelf jaren geleden al uitgezocht, dus we moesten alleen nog even melden welke hij wilde hebben en dan kon hij naast zijn moeder geplaatst worden.

De eerste periode

Die hele week ging als een wervelwind voorbij en toch ook weer te langzaam. Het liefst wilde ik terug naar die maandagochtend: ik wilde dat ik langer met hem had zitten praten, nog 1 keer een liedje met hem had gezongen, nog een keer met hem kunnen knuffelen en hem zeggen hoeveel ik van hem houd.

De weken erna waren nog erger: hoe kun je nou kerst vieren als je niets hebt om te vieren. Of hoe kun je het nieuwe jaar vieren als je terug wilt naar het oude jaar?

 

De eerste 3 jaren na het overlijden van mijn vader was ik depressief en suïcidaal. Het enige wat ik wilde, was naar mijn vader toe. Alles erom heen interesseerde me niet. Na enige tijd durfde ik toch hulp te zoeken om de negatieve gedachten wat weg te krijgen. Dit zorgde ervoor dat ik niet meer depressief en suïcidaal was, wel bleef ik nog steeds erg pessimistisch en kreeg ik last van verlatingsangst.

 

 

En hoe zit het nu?

Inmiddels zijn we vandaag precies 13 jaar verder. Ik mis mijn vader nog iedere dag. Toen ik Lars leerde kennen, wilde ik dat hij hem kon leren kennen. Ik wilde hem kunnen vertellen dat Lars de ware was, dat we gingen samenwonen. Ik wilde hem bellen toen we zwanger bleken te zijn, hem knuffelen toen het mis ging en hetzelfde weer 3 maanden later. Ik wilde het aan hem vertellen toen we zwanger waren van Jonathan en hem de echo laten zien van het kloppende hartje. Ik wilde hem vertellen dat hij een kleinzoon kreeg, dat Lars me ten huwelijk had gevraagd. Ik had hem nodig toen ik bij 30+5 weken opgenomen werd in het ziekenhuis en toen Jonathan met 33+5 weken geboren werd.

Ik wilde hem kunnen vragen hoe het was als ouder naast zo’n couveuse, hadden we dan met zijn tweeën daar gezeten en kon jij me vertellen hoe het was toen ikzelf in die couveuse lag en jij als ouder ernaast zat. Dan had je gezien hoe sterk jouw kleinzoon is en wat voor een boefje het inmiddels is. Dan had je mij weg kunnen geven toen Lars en ik dit jaar getrouwd zijn. Ik kan nog zo lang doorgaan, maar er zijn zoveel momenten waar hij bij had moeten zijn maar niet bij kon zijn.

 

In het dagelijks leven probeer ik mijn vader te eren, ik probeer te laten zien wat voor sterke vrouw hij van mij heeft gemaakt. Dat ik die nare periode overleefd heb en nu een vrouw en moeder ben geworden.

4 jaar geleden heb ik bijvoorbeeld een tatoeage laten zetten voor mijn vader. Mijn vader was dol op wiskunde, dus koos ik voor het teken voor het getal ontelbaar. De Romeinse cijfers staan voor 03-12-2007 (er staat 3-12-7) en Always staat voor zijn favoriete nummer van Bon Jovi.

Ik draag zijn trouwring en de ketting met as van hem bijna dagelijks en op onze bruiloft deden we de openingsdans op Bon Jovi – Always. Ik draag zijn vest bijna dagelijks en slaap regelmatig in zijn voetbalshirt. En soms, of eigenlijk nog regelmatig, dan denk ik aan hem en moet dan nog steeds huilen omdat ik hem zo mis!

 

Lieve pappa, ik hou zielsveel van jou. Ik hoop dat je van boven mee kijkt en trots op me bent. Trots op mij, je schoonzoon en je kleinzoon. Ik mis je pappa!

 

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *