Blogs

En dan heeft je kind een liesbreuk

Nadat we dus op 3 november 2019 thuiskwamen met Jonathan ging alles eigenlijk heel snel heel goed. We vonden het ritme met z’n drieën en waren echt aan het genieten. Wel merkte ik op dat moment al dat ik erg angstig was, heel bang dat er van alles mis zou gaan. Maar hier volgt later een blog over.

 

Fast forward naar 6 december, Jonathan bleef alleen maar huilen en huilen. Niets hielp meer en ik zat erdoorheen. Ik wist niet meer wat ik nog kon doen, Lars was aan het werk en ik kon niet meer. Op dat moment heb ik Lars huilend opgebeld met de vraag of hij alsjeblieft naar huis kon komen. Gelukkig kon dit ook met zijn werk!

Eenmaal thuis gaat Lars als eerste de luier verschonen en ziet een zwelling bij zijn rechterlies. Op dat moment doe ik wat je dus eigenlijk gewoon nooit moet doen: we pakken Google erbij. Meteen lees ik van alles wat me alleen maar meer bang maakt. Een van de dingen was dat hij een niet ingedaald balletje zou hebben, dit moet dan operatief hersteld worden en zou invloed kunnen hebben op het kunnen krijgen van kinderen later. Dit hoop je natuurlijk op dat moment meteen al niet. Wat me wel duidelijk werd van de zoekresultaten was dat ik de spoedpost moest bellen.

Zij gaven aan dat we langs moesten komen; dus zogezegd, zo gedaan. Echter, bij aankomst was de zwelling verminderd. De arts had wel direct een vermoeden: een liesbreuk. Om haar vermoeden te bevestigen kwam er een arts in opleiding om mee te kijken. Voor een liesbreuk zou hij dan wel geopereerd moeten worden dus zij zorgde direct alvast voor een brief naar onze eigen huisarts. Op dat moment brak ik, mijn kleine baby moest geopereerd worden. De arts troostte me met de woorden dat het voor zo’n klein kereltje als hem heel erg meevalt, maar dat inderdaad de emotionele kant voor ouders vaak enorm groot is. Ze vertelde ons wat te doen bij elke luierwissel: het wegmasseren van de zwelling. Op deze manier klinkt het best oké, tot je je beseft dat je daarmee dus zijn darm – die in dat gat zit – terug aan het drukken bent. Dit moesten we gewoon dagelijks blijven doen om te zorgen dat de darm niet klem kwam te zitten, als dit wel het geval was dan moest hij met spoed geopereerd gaan worden.

Bij thuiskomst dit uiteraard direct geprobeerd met de luierwissel, echter de zwelling ging niet weg en dus belden we de spoedpost weer. Zij gaven aan dat we dan beter weer langs konden komen zodat er ook een kinderarts naar kan kijken. Dus wij weer in de auto richting het ziekenhuis en doordat we even moesten wachten, kon deze arts de zwelling wel zien. Tijdens de autorit werd hij namelijk rustig waardoor de zwelling steeds afnam. Door het moeten wachten en zijn huilen, nam de zwelling steeds toe. Deze arts kon ons dus goed laten zien hoe we het beste de zwelling weg moesten masseren. Ook kon zij voelen in hoeverre het al wel richting een beknelling ging en zorgde dat ze de informatie naar onze huisarts zou aanvullen.

Bij prematuur geboren jongens komt dit echt heel vaak voor. De balletjes moeten namelijk nog indalen op het moment dat de jongens al geboren worden. Zodra de balletjes dan wel ingedaald zijn, blijft de opening waar ze door heen moesten dan open staan. Bij sommige kindjes groeit dit uit zichzelf weer dicht, bij sommige helaas niet. Aangezien Jonathan ook nog zijn ijzer medicatie kreeg op dat moment, moest hij regelmatig drukken om zijn ontlasting eruit te krijgen. En dit heeft dus ervoor gezorgd dat hij zijn darmpje erdoorheen ging drukken. Na gesprek met de kinderarts mochten we hierom dus ook tijdelijk stoppen met de ijzer medicatie.

 

Op 19 december 2019 mochten we dan eindelijk op intakegesprek komen in het UMCG te Groningen. Het waren maar 13 dagen, maar elke dag voelt op zo’n moment te veel. Elke dag dat ik alleen was en die darmpjes terug moest masseren. Het maakte me alleen maar verdrietig en misselijk. Lars vond het ook enorm moeilijk, maar kon zich er makkelijker overheen zetten dan ik dat kon. Tijdens het gesprek zaten we met een kinderarts en 2 artsen in opleiding. Zij gingen controleren wat er aan de hand was en hoe erg het op dat moment was. Zijn darmpje zat nog steeds niet klem gelukkig en we kregen te horen dat de wachttijd ongeveer 3 weken zou zijn en hij dan geopereerd zou worden.

We kwamen de kerstdagen en oud en nieuw gelukkig redelijk goed door, vooral omdat hij niet meer zo hoefde te drukken om zijn ontlasting eruit te krijgen. Ook omdat we nu redelijk goed wisten hoe we het darmpje goed terug moesten masseren. Echter, we hadden nog steeds geen datum en dat gaf onzekerheid en angst.

Uiteindelijk op 4 januari kregen we de brief in huis! 10 januari zou het dan zover zijn. Wat heb ik zitten huilen om een brief zeg, gunst.

10 januari was het dan zover, we moesten ons om 8 uur in het ziekenhuis melden en hij moest vanaf 4 uur nuchter blijven. Vooral dat was best lastig, maar gelukkig mochten we hem wel een beetje suikerwater geven toen we in het ziekenhuis waren. Om half 10 was hij dan aan de beurt, in een wiegje reden we van de afdeling naar de uitslaapkamer. Hier mochten we nog even bij hem zitten tot hij door de arts meegenomen werd de OK in. Wat een vreselijk gezicht, je kind zo weg moeten zien rijden. Omdat hij zo klein was, mocht er niet iemand van ons mee tijdens de operatie. Aan de ene kant vond ik dit heel moeilijk, achteraf gezien denk ik dat dit beter voor mij is geweest.

Nog geen half uur later mochten we alweer terug naar de uitslaapkamer, omdat de operatie al gelukt was. Daar bleek dat hij het heel goed gedaan had, alleen dat de liesbreuk groter was dan ze verwacht hadden. De liesbreuk bleek zelfs zo groot te zien dat niet alleen een deel van zijn darm in het gat zat, zijn volledige blindedarm zat in het gat. Ook had hij door de liesbreuk een hydrocele opgelopen. Dit is een goedaardige zwelling, door vocht, in een van de balzakjes. Echter was deze zo klein dat ze hier niets aan gedaan hebben aangezien dit dan zelf op zal lossen.

Na een half uurtje op de uitslaapkamer was de verdoving zo ver uitgewerkt dat Jonathan zijn benen zo goed als in de nek kon leggen en we mochten daarom dus terug naar de afdeling. Op de afdeling deed hij het ook nog steeds erg goed, na zijn fles ging hij slapen en gingen wij beneden zorgen dat we wat te eten kregen. In de middag kregen we zelfs nog even visite, mijn schoonzus werkte op die afdeling en kwam even kijken hoe het met Jonathan ging. Omdat we Jonathan niet helemaal rustig kregen op dat moment, stelde zij voor om hem gewoon in te bakeren zoals we dat thuis ook deden. Dus kregen we een doek van haar om hem in te bakeren. En dit werkte echt direct al.

Ook met het avondeten moesten we naar beneden om voor onszelf eten te regelen en dit deden we toen hij ging slapen. Vanwege het feit dat Jonathan prematuur geboren is en zo licht en klein was, moesten we een nachtje blijven. We besloten dat ik de nacht bij hem bleef en mocht op de kamer bij hem slapen. Lars ging naar huis, maar was de volgende ochtend rond half 8 alweer bij ons aanwezig.

De nacht was jonathan goed doorgekomen, om half 10 mocht het infuusje alweer eruit en we merkten direct al verschil tussen hoe hij was voor de operatie en dus na de operatie. Hij ging direct lachen met opa en brabbelen waar hij dat voor de operatie bijna niet deed. Het ging zelfs zo goed, dat we uiteindelijk om 11 uur alweer naar huis mochten.

Inmiddels is de operatie 10 maanden geleden en je ziet zo goed als niets meer van het litteken. Vanaf de operatie is Jonathan ook beter gaan groeien aangezien hij niet meer zijn energie nodig was voor de liesbreuk en de pijn. Ook hebben we niets meer gemerkt van de verstoppingen en het moeten drukken en daardoor huilen, dit moet dan dus ook door de liesbreuk zijn gekomen.

 

Stay tuned!

2 reacties

  • Chassidy

    Jaarlijks behandelt Isala ongeveer achthonderd patienten met een liesbreuk. Vrijwel alle patienten met een liesbreuk worden behandeld in het Liesbreukcentrum in Isala Diaconessenhuis Meppel. Door onze liesbreukzorg op een locatie uit te voeren, zijn lange wachtlijsten voor een groot deel verleden tijd. Is uw kind jonger dan twee jaar of heeft uw kind naast de liesbreuk ook andere aandoeningen, dan kan de operatie ook in Isala Zwolle uitgevoerd worden.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *