Blogs

En dan gaat alles ineens heel snel!

Zaterdag 26 oktober 2019 mocht Jonathan dus voor het eerst in zijn kleertjes omdat hij van de couveuse naar een warmwaterbedje ging. Dit is eigenlijk een gewone wieg maar onder een dun normaal matrasje zat een warmwatermatras. Dit was een soort van elektrische deken alleen dan dus in de vorm van een matras met warm water. Dit is de tussenstap van een couveuse naar een gewone wieg voor baby’s lichter dan 1800 gram. Jonathan kon al redelijk goed zijn eigen temperatuur vasthouden, maar omdat hij nog te licht was, kreeg hij dus door zijn warmwaterbedje nog een klein beetje ondersteuning.

Wat was het fijn om hem eindelijk niet meer in de couveuse te zien liggen, maar gewoon in een bedje. Ze gaven ons direct al aan dat hij maandag dan ook van de couveusekamer verplaatst zou worden naar de klimaatkamer, deze kamer is wat warmer dan een gewone babykamer. Ook dat helpt dan weer bij de overgang naar een gewone wieg en uiteindelijk naar huis.

Deze kamer lag in het ziekenhuis gewoon naast de couveusekamer, dus we hoefden gelukkig niet veel aan te passen qua routine wat erg fijn is wanneer de rest eromheen zo onzeker is.

Rond deze tijd liep alles qua borstvoeding volledig terug. Kolven bracht soms helemaal niets meer op en gaf me meer stress dan dat ik er nog van kon genieten. Ik werd geobsedeerd door het aantal wat ik op kon brengen en dit liep alleen maar meer en meer terug. Na lang wikken en wegen, hebben we dus moeten besluiten om te stoppen met het kolven. Hierdoor kreeg Jonathan dus nog de restanten van moedermelk wat er in het ziekenhuis nog aanwezig was om vervolgens over te stoppen op speciale kunstvoeding voor prematuur en dysmatuur geboren kindjes.

Op maandag 28 oktober zette Lars mij weer af bij de ingang van het ziekenhuis. Ik kwam weer aan rond 8 uur in de ochtend om weer mee te helpen en ook om zo te helpen met het verhuizen van Jonathan van de couveusekamer naar de klimaatkamer. Toen ik eenmaal daar was, stond de verpleegkundige al op me te wachten met goed nieuws!

Niet alleen mocht Jonathan naar de klimaatkamer, hij mocht ook van het warmwaterbedje af en over op een gewone wieg. De verpleegkundige koppelde Jonathan van de monitor af zodat ik hem naar de andere kamer mocht tillen, daar kon ik hem dan eerst verschonen en nieuwe kleertjes aan trekken terwijl zij zijn nieuwe bedje klaar ging maken. Nadat ik Jonathan in zijn nieuwe kleertjes gedaan had, deden we de plakkertjes weer op zijn lichaam om hem weer aan de monitor te leggen. Vervolgens ging ik lekker met hem buidelen voor ons mamma-zoon-momentje. Toen het tijd was voor zijn fles, kwam de verpleegkundige naar me toe en vertelde dat Jonathan ook nog eens van de monitor af mocht.

En om het ook nog even af te maken, ze vroeg meteen of ik al een tas thuis klaar had staan. Ik had namelijk aangegeven dat ik een paar dagen voor hij naar huis mocht gaan, graag nog even in room te willen om samen het ritme op te bouwen. Ik zou dan dus weer een paar daagjes in het ziekenhuis gaan slapen, maar hier hadden we het nog niet weer over gehad. Tot nu dus, Jonathan zou dus sneller naar huis komen dan ik verwacht had. De kamer waar ik in kon om in room te gaan was toevallig ook nog eens vrijgekomen, dus ik zou er zelfs direct al in kunnen als ik zou willen.

3 stappen vooruit dus en opeens heel dichtbij de stap naar huis! Dit ging me opeens te snel, het was nog maar eind oktober, ik dacht dat hij pas eind november naar huis zou mogen. Begrijp me niet verkeerd, dit is echt het beste nieuws wat je kunt krijgen. Maar uitgaan van eind november gaf me rust in mijn hoofd, en zoveel veranderingen in 1 keer werd me even te veel.

Het enige wat ik op dat moment kon was huilen; huilen van blijdschap, huilen vanwege de chaos in mijn hoofd. En ondanks dat onwijs trots! We besloten dat we het gesprek met de kinderarts af zouden wachten van de dag erna. Zij zou me dan een datum kunnen geven wanneer hij waarschijnlijk naar huis zou mogen als alles goed zou blijven gaan. Dit zou mij dan een stukje duidelijkheid geven en daarmee kon ik dan de juiste beslissing over wanneer ik in room zou gaan.

De volgende dag hadden we dus het gesprek met de kinderarts. Ze gaf ons aan hoe goed Jonathan het deed en dat hij aan het einde van het weekend naar huis zou mogen. We besloten daarom gezamenlijk dat ik de dag erna, op woensdag, in de avond aan zou komen om in room te gaan. We zouden sowieso de avond aanwezig zijn, maar ik zou dan dus ook blijven.

De eerste nacht ging eigenlijk heel goed, ik had verwacht er moeite mee te hebben dat ik opeens alle voedingen wakker moest zijn, maar dit ging zo makkelijk. Eigenlijk alsof ik het al meerdere nachten zo had gedaan. Dat gaf me een boost om de dagen in het ziekenhuis goed door te komen en dat het thuis ook goed zou gaan.

 

Ik had een klein kamertje waar eigenlijk net alles precies in pastte. Mijn bed stond helemaal achteraan, tegen het voeteneinde stond zijn wiegen ongeveer een meter naast ons bed zat een keukenblok waar alles stond wat je nodig had: een ingebouwde bad, weegschaal, wasbak, alles qua doeken in de kastjes. Dus eigenlijk alles perfect om je heen in een klein kamertje van misschien 2 bij 4 meter. Het mooiste was nog wel dat de keuken er naast zat, dus voor het voorbereiden van zijn flesjes, kon ik zo de kamer even uitlopen om naar het keukentje te gaan. Daarnaast zat het kamertje van de verpleegkundigen recht tegenover de kamer, dus bij enige twijfel had ik zo hulp van de verpleegkundigen.

Op dag 2 besloot Jonathan opeens zijn sonde er uit te trekken, hier schrok ik me echt rot van. Angstig besloot ik direct hulp erbij te halen van een verpleegkundige omdat ik gewoon echt niet wist wat ik nu moest doen. Ze besloot dat Jonathan nu dan maar mocht laten zien dat hij de sonde niet meer nodig had. En vanaf dat moment heeft Jonathan elk flesje leeggedronken en was de sonde dus ook niet meer nodig. Het was dus net alsof hij ons liet zien: pappa, mamma, ik ben deze niet meer nodig hoor!

 

De dagen vlogen voorbij; Lars kwam elke avond langs na het avondeten tot een uur of 9 en ook mijn schoonmoeder is toen nog even op visite geweest. Voor we het wisten was daar zondag 3 november. Vandaag zouden we naar huis gaan!

Jonathan zou vlak voor we zouden vertrekken nog zijn laatste weeg- en meetmoment hebben en dan zouden we mogen vertrekken. Wat een spannend moment! Hoe zwaar en groot zou hij zijn? Hoe zou het gaan in de auto? Hoe zal het thuis ons vergaan? Allemaal vragen die op dat moment in mijn hoofd rondspookten.

Daar was dan het moment: Jonathan woog precies 2100 gram en was 43,5 cm groot. Wat een vooruitgang! Van 1456 gram naar 2100 gram en van geschat 35 cm naar 43,5 cm! De verpleegkundige besloot ons rustig in te laten pakken en maakte op het moment van vertrek nog snel bovenstaande foto. Daarna tijdens het lopen gehuild van blijdschap: we mogen naar huis! Na 3,5 weken op de neonatologie mochten we naar huis!

 

Stay tuned!

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *