Blogs

Mamma thuis, maar Jonathan nog in het ziekenhuis

Op 19 oktober 2019 kwam ik dus thuis, met Lars maar zonder Jonathan.

Dat eerste moment dat ik op onze bank ging zetten, na zoveel dagen weer thuis was heel fijn maar ik barstte direct weer in tranen. Het voordeel was dat Jonathan een webcam boven zijn couveuse had zodat ik constant mee kon kijken. Echter, het liefst zat ik gewoon naast de couveuse en nog liever zelfs lag hij bij ons thuis in de box of bij ons op de borst.

De eerste ochtend thuis was een ramp; waar het herstel in het ziekenhuis heel goed ging, voelde het net alsof ik weer 7 stappen terug was gegaan. Ik kwam niet zelf uit bed, lopen was weer moeilijker, terwijl ik dit allemaal zonder problemen al weer kon doen toen ik nog in het ziekenhuis lag. Echter, de wond genas wel heel goed en na een goed ontbijt voelde ik me alweer wat beter.

Na het ontbijt gingen we ook direct naar het ziekenhuis om bij Jonathan te zijn voor zijn voeding en gewoon lekker met hem te kunnen knuffelen. Omdat ik hem zo ontzettend mistte mocht ik de ochtend van Lars, dat was echt heel erg fijn. Het klinkt misschien raar, maar het voelde alsof ik eindelijk weer met hem mocht knuffelen. Terwijl er alleen een nacht tussen had gezeten.

Nadat ik 2 uurtjes met hem gebuideld had, moest Jonathan de couveuse weer in en besloten we om weer naar huis te gaan. Rond half 8 die avond waren we weer bij hem en dit keer mocht Lars dus met hem knuffelen. Die momenten waren altijd zo heerlijk om te zien, Lars kwam namelijk altijd zo erg tot rust dat ze altijd met z’n tweetjes in slaap vielen.

 

De maandag was aangebroken: Lars ging naar zijn werk en ik bleef alleen thuis. Na het ontbijt zorgde ik dat ik alles bij me had wat ik nodig was en dan naar Jonathan te kunnen gaan. Aangezien ik nog niet mocht autorijden, moest ik met de bus maar Lars zorgde in de ochtend dat hij me met de auto bij de ingang van het ziekenhuis af ging zetten. Het enige nadeel was dat ik er dan al voor 8 uur was.

Ik was nog niet zo bekwaam dat ik helemaal zelf kon lopen, maar ik was alleen en wilde wel naar Jonathan dus had geen keuze vond ik. Vanaf de ingang moest je eerst nog een aantal minuten naar de liften lopen, vervolgens met de liften naar de 4e verdieping om uiteindelijk vanaf daar dan nog naar de couveuses te lopen door de kinderafdeling heen.

Als ik het nu weer zou moeten lopen, zou het niet veel voorstellen. Ik heb inmiddels deze route ook vaker moeten doen vanwege zijn vaccinaties. Echter, op dat moment zat ik middenin mijn herstel en voelde het werkelijk alsof ik elke dag 10 kilometer aan het lopen was.

 

De reden waarom Lars mij altijd zo vroeg al afzette bij het ziekenhuis was omdat ik dan genoeg tijd met Jonathan kon doorbrengen vanwege de tijden waarop de bussen rijden. Als Lars me niet afgezet zou hebben in de ochtenden dan had ik niet met Jonathan kunnen buidelen om de bus te kunnen halen.

Zodra ik bij Jonathan was, deden de verpleegkundigen ook altijd hun ronde voor het wegen, meten en controleren. Het mooie was dat ik dit dus mocht doen aangezien ik toch aanwezig was. Dus zodra ik aanwezig was, ging ik eerst zorgen dat ik alles klaar had liggen wat ik nodig had: een weegschaal, doek voor op de weegschaal, nieuwe luier, billendoekjes, thermometer, vaseline, doekjes en alcohol voor het ontsmetten. Het wegen was alleen een keer per 2 dagen en dan was er ook een verpleegkundige bij die dan ook ging helpen met het meten.

Vervolgens ging ik dan eerst zijn oude luier verwijderen, hem wegen en vervolgens de temperatuur opmeten en een nieuwe luier omdoen. Als ik dit allemaal gedaan had, legde ik hem eerst weer even in de couveuse om alles op te kunnen ruimen en uiteindelijk met de doeken voor het buidelen weer terug te komen.

 

Tijdens die momenten kwam soms de maatschappelijk werker even praten, om te kijken hoe het met me ging en uiteraard ook de verpleegkundigen kwamen af en toe even kijken.

Zodra het dan weer tijd was om Jonathan weer in zijn couveuse te leggen, moest ik dan met de bus naar huis. Dit hield dan in dat ik dus eerst weer terug moest naar de ingang van het ziekenhuis. Vervolgens enkele minuten lopen naar de bushalte. Vanaf daar in bus 1 stappen die me naar het station bracht, en daar overstappen op bus 2 die me naar een bushalte in het dorp bracht. Vanaf daar moest ik dan nog 5 minuten naar huis lopen.

Eenmaal thuis zorgde ik ervoor dat ik ging lunchen en vervolgens ging slapen om mijn eigen rust goed te pakken. Zodra ik wakker was, kon ik me dan wel weer op de rest focussen. Zodra Lars thuis was, zorgden we ervoor dat we konden gaan eten om dan rond half 8 weer in het ziekenhuis te kunnen zijn om weer naar Jonathan te gaan zodat Lars met hem kon buidelen.

Zo ging het elke dag weer de dagen die volgden, dat was zeg maar ons ritme.

 

In mijn vorige blog vertelde ik jullie over Annelien en haar tweeling Lilly en Logan. Ik vertelde jullie hoe ik naar hen keek om mijzelf rust en een leidraad te geven. Lilly en Logan mochten toen ze 2 weekjes oud waren uit de couveuse en ik wist dus voor mijzelf: dan hoef ik dat niet voor de 2 weken te gaan verwachten.

Op de dag dat Jonathan 2 weekjes oud was, werd hij gewogen en gemeten op 1620 gram en 42,5 cm! In 2 weken tijd was hij dus van 1456 gram naar 1620 gram gegroeid en van geschat 35 cm naar 42,5 cm. Na het buidelen kreeg ik te horen dat hij het zo goed deed, dat hij eigenlijk wel uit de couveuse mocht! Wat een geschenk was dat zeg, maar dan kwam de vraag: wanneer?

Eigenlijk mocht hij zelfs per direct wel uit de couveuse, maar ik vond dit zo’n speciaal moment dat Lars daar echt bij moest zijnen de avonden deden ze dit niet. Daarom sprak ik met haar af dat hij zaterdag 26 oktober 2019 dus uit de couveuse zou gaan.

 

Zaterdag 26 oktober was het dan zover en mocht hij uit de couveuse en dus over op een warmwater bedje! Dit hield ook in dat hij zijn eerste kleertjes aan mocht. We hadden van mijn zwager en schoonzus als kraamcadeautje leuke kleertjes in maat 44 gekregen en besloten hier een setje van hem aan te trekken.

Het was hem nog steeds veel te groot, maar wat was deze stap ontzettend fijn! Dit was weer een stap richting huis!

 

Stay tuned!

 

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *