Blogs

Van lekker thuis voor de buis naar het ziekenhuis

Zoals ik in mijn vorige blog al beschreef, op 1 oktober 2019 ben ik dus uiteindelijk naar huis gegaan. Aan het begin was dit dus tegen het advies van de artsen in, maar mijn eigen gynaecoloog zag in dat dit nodig was.

Ik mocht sowieso 2 dagen thuis slapen, tenzij het opeens mis ging met de kleine, en kreeg de afspraken voor die 2 dagen alvast mee.

 

De eerst volgende dag meldde ik me op de afdeling, ik kreeg een controle waarbij ze me gingen wegen en mijn bloeddruk gingen meten. Vervolgens moest ik voor minimaal een half uur aan de CTG voor een mooi hartfilmpje van de kleine en zodra alles goed was, mocht ik daarna naar huis.

Op 3 oktober hetzelfde verhaal, alleen na afloop had ik een gesprek met mijn eigen gynaecoloog. Hij zag hoe goed mijn bloeddruk naar beneden was gegaan sinds ik thuis sliep. Ik zei tegen hem  dat ik daar erg blij mee was en ze nog steeds dankbaar was dat ze me toch thuis lieten slapen. Ook zei ik tegen hem dat ik mijn tas met spullen nog in de kofferbak had staan, dus dat ik die straks nog wel op moest halen. Ik ging er uiteraard van uit dat ik weer opgenomen zou worden, omdat ik 2 nachten thuis had mogen slapen – zoals afgesproken.

Hij gaf me aan dat ik – tegen de afspraak in – weer naar huis mocht! Hij zag geen reden om me weer op te nemen, maar moest wel beloven dat ik bij de kleinste twijfel of de kleinste vermindering van leven direct het ziekenhuis zou bellen. Ook moest ik dan wel 2 keer per dag langskomen, dus 1 maal rond 9 uur in de ochtend en 1 maal rond 17 a 18 uur in de middag. Ik mocht weer naar de assistente gaan en zij gaf me afspraken voor een volledige week inclusief weer een groei-echo op 7 oktober.

De volgende dagen gingen alle afspraken goed, zo goed zelfs dat ze 5 oktober zeiden dat ik geen 2e keer meer op de dag langs hoefde te komen. De kleine deed het ondanks alles namelijk zo ontzettend goed!

 

Op 7 oktober had ik dus weer een groei-echo voordat ik aan de CTG moest. Die dag was ik 33 weken en 2 dagen zwanger, maar zijn groei zat rond de 30 weken. Ondanks dat hij dus te klein was groeide hij nog wel in zijn lijntje mee.

Na de groei-echo en de CTG had ik weer een afspraak met mijn eigen gynaecoloog. Hij was blij om te zien dat het allemaal goed ging onder de omstandigheden. Vervolgens gingen we in gesprek over mijn wensen qua de bevalling. Ik moest aangeven of ik liever vaginaal wilde bevallen of toch voor een keizersnede wilde gaan. Tot nu toe had ik namelijk nog beide opties en mijn voorkeur zouden ze meenemen in het collegiaal gesprek op vrijdag 11 oktober.

Dat gesprek zou alles bepalend zijn. Tijdens dat gesprek gingen ze ook bepalen wanneer ze gingen handelen, ik zou dan namelijk de belangrijke mijlpaal van 34 weken bijna gehaald hebben. In overleg met mij zouden ze dan een datum bepalen wanneer ik ingeleid zou worden of een keizersnede zou gaan krijgen.

Ik gaf hem aan dat ik voor beide open stond, voor mij was het belangrijker dat mijn kind met een goede start geboren zou worden dan de manier waarop ik zou gaan bevallen. Hier was hij erg blij mee, dat gaf hun namelijk ook meer opties tijdens het gesprek.

Eenmaal thuis heb ik dit besproken met Lars, hij was het er mee eens maar gaf wel aan dat ik niet een donderdag moest gaan bevallen in dat geval. De donderdagen werkt Lars namelijk bij een bedrijf in Amsterdam, een erg belangrijke klant. Ik gaf hem aan dat ik daar nu nog geen antwoord op kon geven, maar zei toen tegen hem “de tiende kan het gebeuren”.

 

Op 9 oktober 2019 hadden we in de vroege ochtend nog snel even de box in elkaar gezet en ging ik weer naar het ziekenhuis voor een CTG. Op een bepaald moment merkte ik dat de kleine man zich constant van de sensor af bewoog. Dit zou betekenen dat ik langer aan de CTG moest blijven zitten. Niet veel later zag ik voor het eerst een dipje in zijn hartslag.

Er is mij aan het begin van de eerste CTG verteld dat elk kind wel eens een dipje heeft als je aan de CTG gaat. Dit is een heel normaal iets, echter had ik dit nog niet eerder bij onszelf gezien. Een kwartiertje later zag ik het nog eens, op dat moment kwam ook de assistente binnen en gaf me aan dat de dienstdoende gynaecoloog graag wilde dat ik nog wat langer aan de CTG bleef zitten en vanavond weer terug zou komen. Ik ging hiermee akkoord en zou dan sowieso nog een half uur extra moeten blijven liggen.

Tijdens dat laatste half uur kwam er weer een dipje, ik appte Lars alvast dat ik er van uit ging dat ze me weer op gingen nemen en dat ik dat ook prettiger zou vinden gezien de dipjes. 5 minuten later kwam de gynaecoloog weer naar binnen en vertelde me waar ik al van uit ging.

Ik werd weer opgenomen

 

Stay tuned!

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *