Blogs

Mogen we dan toch nog even naar huis?

Voor ik verder ga met het verhaal, moet ik nog wel even uitleggen waarom dit deel behoorlijk op mij heeft ingehakt.

Sinds ik een jaar of 13 ben, weet ik dat ik autistisch ben. Ik heb zo goed als geen last van als ik zorg dat ik duidelijkheid creëer of krijg en voor mezelf werk met schema’s en planningen. Natuurlijk heb ik ook dan af en toe er nog steeds wel een last van, maar laat ik het zo zeggen: ik heb het redelijk onder controle.

Uiteraard zijn ze hier in het ziekenhuis van op de hoogte en heb ik dit zelfs meerdere keren aangegeven als ik iets niet begreep of als ik wilde weten hoe ik dit voor mij zelf kon vertalen.

Zoals ik de vorige keer al beschreef, werd me verteld dat als het stabiel bleef – dus als alles hetzelfde bleef – ik poliklinisch de controles mocht doorgaan.

Poliklinisch houdt in dat je thuis slaapt, maar overdag in het ziekenhuis zit. Dat kan eventjes zijn, de hele dag maar ook meerdere keren op een dag.

Voor mij hield dat in dat er 2 mogelijke paden waren om te bewandelen

1. Als alles stabiel bleef/hetzelfde was dan mocht ik naar huis;

2. Als het verergert was, dan moest ik in het ziekenhuis blijven tot de bevalling. Hoe lang dat dan ook nog zou duren.

 

De maandag brak aan waarop ik weer een groei-echo zou krijgen. Er werd me verteld dat het druk was, maar dat ze me vanzelf op zouden komen halen. Toen het inmiddels 15:00 uur was, was ik nog steeds niet opgehaald. Ik wilde graag weten waar ik aan toe was, dus besloot nogmaals eens te vragen wanneer ik mijn groei-echo zou krijgen. De verpleegkundige zou het na gaan vragen, maar zij wist nergens wat vanaf.

Dat voelde al niet goed, maar ik had nog hoop. De gynaecologe in dienst kwam naar me toe en vertelde me doodleuk dat ze mij vergeten waren… Maar het had toch niet uitgemaakt zei ze, want de beste echoscopiste die ze hadden was niet op maandagen aan het werk dus ik had dan toch sowieso op dinsdag gemoeten.

 

Als het hierbij was gebleven, was het voor mij eerst goed geweest, maar…

 

De gynaecoloog stelde voor dat ze na het avondeten wel speciaal voor mij even zou gaan kijken. Nogmaals benadrukte ze: als alles stabiel is, dan mag je daarna naar huis.

Na het avondeten kwam ze de kamer binnen met het apparatuur waarvan mijn eigen gynaecoloog gezegd had dat het niet geschikt was voor een goede groei-echo. Op dat moment voelde ik me al niet meer op mijn gemak en gaf dit aan haar aan. Ze bleef aanhouden dat het wel goed moest komen, dus ik besloot om toch maar even te gaan liggen voor de groei-echo.

Door de weken heen heb je al zoveel echo’s gehad en ook groei-echo’s gehad dat je bijna professional wordt op een gebied waar je dat eigenlijk niet in zou moeten zijn. Dus tijdens die groei-echo was voor mij duidelijk te zien dat het stabiel was en ook de gynaecoloog bevestigde dat.

Maar opeens mocht ik niet naar huis.. Omdat fase 2 zichtbaar was, mocht ik niet naar huis volgens haar. Ik gaf aan dat dit al 1,5 week zo was en er telkens sprake was poliklinisch doorzetten als het stabiel bleef. Het enige wat ze deed was der neus ophalen en weg lopen.

 

Die avond heb ik bijna niet geslapen, ik was boos. Ik wilde haar niet meer in mijn buurt hebben, want het enige wat ze deed was afspraken niet na komen.

De volgende dag kreeg ik alsnog een extra groei-echo op de begane grond bij de echoscopiste met het juiste apparatuur. Ook daar werd weer bevestigd dat het stabiel was. Ik mocht weer naar mijn kamer en moest wachten tot de dienstdoende gynaecoloog langs kwam om het te bespreken. Aangezien ik de bui al zag hangen, besloot ik om mijn opa te bellen om bij mij te zijn tijdens dat gesprek.

Toen het eenmaal 13:00 uur was, kwam eindelijk de gynaecologe naar me toe en gaf aan dat ze me niet naar huis wilden laten gaan. Op dat moment was mijn hoofd alleen maar chaos. Er waren 2 mogelijke paden, maar nu was alles door elkaar en ik kon er niet meer mee handelen.

 

Aangezien ik nog aan de CTG moest, besloot de verpleegkundige om mij aan een CTG te leggen die niet op mijn kamer zat omdat ik deze deelde met andere vrouwen. Ik kreeg een kamertje waar ik alleen met mijn opa kon zitten zodat ik tot rust kon komen. Niet dat dit hielp, want mijn hoofd was al een grote chaos. Samen met mijn opa hadden we het er over en op een bepaald moment tijdens ons gesprek kwam de verpleegkundige binnen.

Op dat moment besloot ik tegen het advies van de arts in te gaan en ik heb haar aangegeven dat ik naar huis moest. Ze gaf aan dat ze dit dan wel met mijn eigen gynaecoloog moest overleggen, welk argument ze dan door mocht geven.

Ik heb haar toen aangegeven dat mij A beloofd werd, maar ik kreeg B. Dat ik met mijn autisme nu niet goed er mee kon handelen en dat ik er even uit moest om af te koelen. Ik wist bijna zeker dat als ik bleef dat ik dan uit zou vallen tegen iemand die het niet verdiend had. Ook zei ik dat mijn bloeddruk enorm hoog was nu, door alle stress die ik in mijn hoofd ervaar. Ik stelde aan haar voor om 2 nachten thuis te slapen om op adem te kunnen komen. Ook gaf ik haar aan dat als het minder ging met de kleine na 1 nacht  thuis slapen dat ik best begreep dat ik dan weer terug moest komen, maar dat ik echt even op adem moest komen.

 

Na nog geen 2 minuten kwam mijn eigen gynaecoloog terug en gaf aan dat ik naar huis mocht. Hij begreep wat dit met me moest doen en snapte ook niet waarom mij het hele weekend beloofd was dat ik naar huis had gemogen. Het protocol zei namelijk dat bij fase 2 je niet naar huis mocht, dat hadden ze me dan direct van het begin af aan al aan moeten geven en dan was het goed geweest.

Op dat moment regelde hij mijn ontslag papieren en afspraken voor die 2 dagen. Die afspraken kreeg ik zodat we sowieso die dagen een CTG en groei-echo in konden plannen om te kijken naar de voortgang.

Na een half uurtje had ik alles ingepakt en kwam hij alles persoonlijk naar me toebrengen. Vervolgens bood hij nogmaals zijn excuses aan naar mij en mijn opa toe en liep hij met ons mee de afdeling af.

 

Het moment dat ik in mijn opa’s auto zat, begon ik al te huilen – en ik merk tijdens het schrijven nu ook weer. De muren van het ziekenhuis waren op me af gekomen en ik moest die chaos uit mijn hoofd kwijt. Mijn opa heeft me naar huis gebracht, we hebben samen nog een kop koffie gedronken en vervolgens ben ik op mijn eigen bed gaan liggen nadat hij naar huis was gegaan.

Ik weet niet hoe lang ik toen geslapen heb, wel dat ik me meteen al iets beter voelde. Ik keek op mijn telefoon en zag dat het 1 oktober was, we hadden oktober gehaald! Hoe lang zouden we het nog kunnen rekken?

 

Stay tuned!

 

Ik wil toevoegen dat dit uiteraard niet voor iedereen geldt, niet voor iedereen is het een goed idee om tegen het advies van de artsen in te gaan. Voor mij was dit de juiste oplossing, voor een ander is er weer een andere oplossing.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *