Blogs

Eigenwijs of toch te klein?

19 september 2019 was het dan zover, de tweede groei-echo. Ik was op dit moment 30 weken en 5 dagen zwanger.

Die dag zou duidelijk worden of hij gewoon eigenwijs was of dat er toch een groeiachterstand was. Aangezien wij er gewoon vanuit gingen dat hij eigenwijs was, ging ik ook deze afspraak weer alleen heen.

Lars had uiteraard voor deze vrij kunnen regelen, maar wij zagen zelf de noodzaak daarvan niet. Helemaal niet omdat we ten eerste ervan overtuigd waren dat er niets mis was en omdat Lars op dat moment net zijn tweede werkweek bij zijn huidige werkgever had.

Ik moest helemaal bovenin het ziekenhuis zijn op de vierde verdieping. Ik had hier een afspraak met mijn eigen gynaecoloog, dit voelde goed voor mij. Als iemand het goed kon zien dan was hij het wel! Ik moest gaan liggen en dan zou hij de groei-echo doen. Na 2 minuutjes vroeg hij of ik het erg vond als ik naar beneden zou moeten, naar de begane grond waar de afdeling gynaecologie zit. Het apparaat op de vierde verdieping was niet goed geschikt meer, hij kon het niet goed zien met het apparatuur.

Dus ik loop met m’n goede gedrag naar beneden, op dat moment trouwens met ernstige bekkenklachten, om daar de groei-echo te laten doen. Eenmaal daar aangekomen werd ik al opgewacht door de echoscopiste. Ze zou zorgen dat ze direct begon want dan had ik zo snel mogelijk het antwoord waarvoor ik er was.

 

Na een paar minuten was helaas duidelijk dat hij toch te klein was, sterker nog: hij liep zelfs 3 weken achter qua groei! Hoe kon dit zomaar? Had ik dit moeten merken? Hij was zo actief in mijn buik! Ik kon er de klok op gelijk zetten dat hij begon te trappen. Hij kon toch niet zo sterk zijn en dat er dan toch iets mis was?

Het bleek dat er sprake was van placenta insufficiëntie, dit houdt in dat de placenta niet meer goed bloed en dus voeding doorgeeft.

Met het doorvoeren van het bloed en de voeding voor de kleine zijn er 3 fases.

– Fase 1 is hoe het normaal hoort te zijn. Als jouw hart klopt, en tussen jouw hartkloppingen in, stroomt het bloed richting de baby.

– Fase 2 is wanneer het bloed richting de baby gaat wanneer jouw hart klopt, maar bijna niets naar de baby gaat tussen jouw hartkloppingen in. Hier is dan al sprake van een tekort.

– Fase 3 is alarmerend. Hierbij gaat er bloed richting de baby wanneer jouw hart klopt, maar tussen jouw hartkloppingen in gaat er weer bloed terug naar jouzelf.

 

Ze dachten in mijn geval vooral fase 2 te zien, maar ook al fase 3. Na deze groei-echo mocht ik weer naar de vierde verdieping om het te bespreken met de gynaecoloog, ze gaf me wel aan dat het kon zijn dat ik meteen naar een ander ziekenhuis gebracht zou worden. Ik kon beter Lars nog maar niet bellen, zei ze tegen mij, want als ik naar Groningen gebracht zou worden dan was hij sneller van Assen in Groningen dan wanneer hij eerst nog eens naar Emmen moest rijden.

Met gigantisch veel angsten en onzekerheid liep ik weer naar boven. De gynaecoloog wachtte me al op en liet me alles nog even zien en ging me nogmaals alles uitleggen. Op het einde van zijn verhaal werd hij opeens stil en zei: “Meid, ik had jou zo graag een rustige zwangerschap gegeven. Je mag hier nu even wachten, er komt zo iemand je ophalen, want je mag vandaag niet meer naar huis, bel je man maar.”

 

Ik werd opgehaald en aan een ctg gelegd, vervolgens heb ik zo snel mogelijk Lars huilend opgebeld. Na 3 kwartier was hij dan eindelijk bij me en werd ons verteld wat er zou gaan gebeuren: De volgende dag zou ik naar Groningen gebracht worden. Als zij geen plek hadden, dan zouden ze moeten kijken of een andere ziekenhuis plek had maar dan moest ik denken aan Amsterdam, Leiden, Utrecht, Breda.

Het enige wat ik die avond deed, was huilen en hopen dat Groningen plek had.

 

Stay tuned!

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *