Blogs

De week in Zwolle

Op 20 september 2019 word ik wakker in het ziekenhuis in Emmen als ik 2 verpleegkundigen op de gang hoor praten:

“Mevrouw Bakker op kamer 20 zou naar Groningen gebracht worden vandaag, maar die is vol.” “Is het al duidelijk waar ze nu heen gaat?” “Nee, ze zijn nu aan het rond bellen.”

Op dat moment freak ik hem helemaal, want er was niets in de omgeving waar ik dan naar toe zou kunnen! Ik wil niet zo ver weg van huis, niet zo ver van Lars. Wat gaat er nu allemaal gebeuren?

De avond ervoor heb ik mijn eerste longrijping injectie gehad en om de pleister er af te kunnen halen, besluit ik te gaan douchen.

Na het ontbijt komt de dienstdoende gynaecoloog langs om me te vertellen dat ze een ziekenhuis voor me gevonden hebben, namelijk het Isala in Zwolle. Nog steeds verder van huis, maar gelukkig niet zo heel ver! Op dat moment deelt ze mee dat rond 13:00 uur de ambulance me naar Zwolle zal brengen, ik mag namelijk niet met het eigen vervoer voor het geval er onderweg iets gebeurd met de kleine.

Op dat moment komt Lars ook binnen lopen  en samen wachten we tot de ambulancebroeders me komen halen.

 

Rond 13:00 uur is het dan zover en komen er 2 dames me ophalen, Lars rijdt in onze auto achter de ambulance aan. In de ambulance is de zuster die bij mij zit met mij in gesprek om me zo rustig te houden en dat was me toch nodig zeg!

Eenmaal aangekomen bij het ziekenhuis, blijken de dames me via de verkeerde route naar de afdeling te brengen, midden door de grote hal en bij de winkeltjes langs lag ik dan op een brancard.

Sorry nogmaals aan iedereen die voor ons aan de kant moest!

 

De dagen die daarop volgen zijn erg zwaar. Ik lig alleen op een kamer en Lars is gewoon aan het werk, dus die zie ik pas telkens rond het avondeten.

In Zwolle lag ik op de afdeling OHC, dat houdt in Obstetrische High Care. Dit is DE afdeling voor zwangere vrouwen en hun ongeboren kind waar ze de juiste aandacht krijgen in geval van complicaties.

Ik krijg elke ochtend rond 8:00 uur een CTG en vrijdag de 20e, woensdag de 25e en vrijdag de 27e krijg ik een groei-echo.

Daar blijkt dat dat het minder erg is dan gedacht, fase 2 is inderdaad zichtbaar maar gelukkig fase 1 ook nog. (voor extra uitleg over deze fasen, graag de vorige blog lezen)

Ook moest ik op vrijdag 20 september weer een longrijping prik hebben en werd er 2 keer bloed afgenomen.

 

De zorg in dit ziekenhuis was erg fijn: fijne artsen en verpleegkundigen die me iedere keer bleven vragen of ik nog vragen had, of ik het goed begrepen had. Ook kregen we een boek met foto’s met informatie over de NICU en wat allemaal te verwachten en zelfs een rondleiding op de NICU.

 

De dagen kom ik door met wat spelletjes op mijn tablet, maar ik ben ook veel bezig geweest met de bruiloft. Zo heb ik in het ziekenhuis bed onze uitnodigingen ontworpen, de decoratie bij elkaar gezocht, mijn accessoires gezocht. Ook heb ik daar het geboortekaartje afgemaakt.

Daarnaast kreeg ik 3 keer visite van vriendinnen, kwam mijn schoonmoeder zelfs 1 keer onverwachts op visite en ook mijn opa en zusje kwamen gelukkig langs.

Maar ondanks dat alles bleef ik me elke avond in slaap huilen; ik wilde gewoon bij Lars zijn, in ons eigen bed en dan overdag gewoon op de bank hangen.

 

Op vrijdag 27 september kreeg ik weer een groei-echo, waarop de kleine zijn gewicht geschat werd op 1500 gram. Aangezien ik de dag erna op 32 weken zou zitten, zou ik officieel terug mogen naar het ziekenhuis in Emmen. Gelukkig was Emmen daarmee akkoord en werd ik rond 13:00 uur in de ambulance naar Emmen gebracht. Het eerste wat me daar gezegd werd was: “Maandag krijg je een groei-echo, als dan alles nog steeds hetzelfde is, dan mag je na het weekend poliklinisch voor de behandelingen terugkomen.”

 

Stay tuned!

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *